Zingend ‘uit de kast’…

Sinds ik een jaar of twaalf ben, heb ik niet meer (solo) gezongen op andere plaatsen dan onder de douche of in de auto. Ik was onzeker over mijn stem en durfde het niet meer. En als ik het toch deed, begon ik zo hard te trillen dat een ander op z’n minst gedacht moest hebben dat ik een epileptische aanval had en sloegen de zenuwen dusdanig op mijn stembanden dat ik geen woord (laat staan een noot) kon uitbrengen.

Een jaar geleden heb ik weer eens, in ontspannen setting, met iemand gezongen. Het was fijn en ik nam me voor om het wat vaker te proberen. Dus toen een vriendin mij een paar maanden geleden vroeg of ik ‘I don’t want to miss a thing (Aerosmith) op haar bruiloft wilde zingen, gaf ik haar in een vlaag van verstandsverbijstering mijn ‘jawoord’.

Afgelopen dinsdag was de grote dag. Dikke stress, buikpijn, trillende handen, knikkende knieĆ«n, hoofdpijn, en tot overmaat van ramp vergat ik mijn tekst en akkoorden mee te nemen. Van het moment zelf kan ik me nauwelijks iets herinneren, maar ik heb het einde van het lied gehaald zonder bewusteloos van mijn kruk te vallen. Om mezelf vervolgens te beloven dat ik nooit meer zoiets zou hoeven doen. šŸ™‚

Afgelopen dagen bedacht ik dat het leuk zou zijn voor het bruidspaar om mijn interpretatie van het liedje nog eens terug te kunnen luisteren (zonder dat het klinkt alsof ik een levende geit en een luchtballon heb ingeslikt). En dus heb ik mezelf (improvisorisch met mijn telefoon) opgenomen. Hieronder vind je het resultaat. Want hoe eng het ook is en hoe verdeeld de meningen ook zullen zijn, iedereen mag het weten: Ik houd van zingen!

PS: Sorry voor de slechte geluidskwaliteit waardoor het dan weer hard en dan weer zacht klinkt, sorry dat mijn gitaar nodig nieuwe snaren nodig heeft, sorry dat ik mijn neus steeds ophaal tijdens het zingen en sorry dat ik sorry zeg voor dingen waarvoor ik geen sorry zou hoeven zeggen :)).